همه ی رویا هایم

سرشار از عطر گلی است

که نامش را از یاد برده ام

در برزخ این روزهای کدر

و خاطره اش

جانم را

عریان می کند

در برابر توفان

                          درخت از پرنده تهی است

                          و این دشت بی هوا

                          خفه ام می کند

                          پس کجاست

                          پاک ترین هوای بی کرانه ی رویش